Toelichting tentoonstelling Leon Janssen
De afgelopen twintig jaar was het werk van Leon Janssen eerder elders te zien dan in Maastricht.
Hij exposeerde o.a. in München, Frankfurt, Londen, Amsterdam, Rotterdam en Utrecht.
Om als kunstenaar van je werk te kunnen leven, wat Leon Janssen de laatste 25 jaar deed, volstaat het niet om in Limburg te exposeren.
Leon Janssen, net zestig geworden, maakt schilderijen en houtsneden. Daarnaast schilderde hij de afgelopen jaren portretten in opdracht, waaronder het nieuwe portret van oud gouverneur Kremers, te zien in het provinciehuis.
De schilderijen en prenten lijken op filmstills. Het zijn ensceneringen, die niet gebaseerd zijn op foto's, maar verzonnen beelden, waaraan zelden een foto te pas komt. Leon Janssen doet zich de moeite om geen bestaande beelden in een projector te stoppen, maar bedenkt deze zelf. Beelden uit de media kunnen wel een inspiratiebron vormen, maar worden nooit rechtstreeks nageschilderd. Vaak vormen de werken een ironisch commentaar op de ons dagelijks voorgeschotelde beeldenstroom. Een schilderij als “Het wachten” bevat de standaardingrediënten van een televisieserie: een man met een pistool, een blondje met agressieve borsten in een spannend jurkje. De setting een quasi paradijselijk strand. Maar zelfs de palm, als cliché van vacantiegeluk heeft een genadeloze hardheid. Er hangt een sfeer van latent geweld.
In andere werken functioneren opblaaspalmen van plastic. Rijden touristen door een teletubbylandschap. Of genieten in een toeristenreservaat van een coctail, in het valse licht van naderend onheil.
Vrouwen spelen een grote rol in het werk. Een recent schilderij heeft de titel “Shemon”, een samenvoeging van She- en Demon. Het verhaal mag de toeschouwer zelf invullen.
Het beeld wordt tekenend ontworpen en gaandeweg het schilderen definitief gemaakt.
Het proces is soms een lange, schilderende zoektocht, om tot het “kloppende” beeld te komen.
Door zo te werken heeft de figuratie een andere dynamiek dan bij het werken naar foto's.
De onderliggende, abstracte kwaliteit speelt een grote rol. Een figuur staat nooit alleen in dienst van het verhaal, maar heeft een precies gedefiniëerde plaats en richting in het vlak.
Deformaties kunnen binnen de logica van het beeld een zinvolle rol spelen. Kleur is ondergeschikt aan de expressie, maar draagt ook een betekenis in zichzelf. Licht speelt een grote rol.
Het verhaal zelf is nooit eenduidig. Het bestaat uit een aantal beeldelementen, die in het hoofd van de toeschouwer een verhaal kunnen vormen.
Van acht april tot acht mei is het werk te zien in de ruimte “Kunstkwartier 6211” op de Brusselsestraat.
